Rozdział 16

- Co ty sobie myślisz.?- zapytał zdenerwowany Kamil chłopaka- Kim ty w ogóle jesteś .? Zansz go .?- zapytała mnie.
- Nie. Pierwszy raz faceta na oczy widzę- powiedziałam zdenerwowana. Ta sytuacja była dziwna. Kamil był strasznie zdenerwowany. Nigdy go takiego nie widziałam. Czułam, że chce zrobić coś temu chłopakowi, dlatego podeszłam do niego i przytuliłam.
- Jak mnie nie znasz ?- zapytał zdziwiony chłopak- Przed chwilą wybiegłaś z mojego domu. Jestem twoim chłopakiem. Kuba. Nie pamiętasz mnie?- zapytał zdziwiony. Ta sytuacja chyba też go dobiła.
- Nie znam cię człowieku. Opanuj się. Nie jestem żadna Ewa. - mówiłam, podniesionym głosem.
- Czekaj chwilę, zaraz do ciebie zadzwonię- wyciągnął telefon i zaczął dzwonić. Mój telefon się nie odzywał , a słuchawce było słychać Halo?- Hej Ewa.? - głos w słuchawce: No a kto .?- Przyjdź do mojego domu musisz coś zobaczyć..... *KILKA MINUT PÓŹNIEJ * Poszliśmy do domu Kluby i poczekaliśmy na rzekomą Ewę. Usłyszeliśmy pukanie do drzwi. Kuba poszedł otworzyć w drzwiach zobaczyłam dziewczynę identyczną jak ja. Wstałam z sofy na której siedziałam i podeszłam do niej. Stałam jak wryta. Przypatrywałam się każdej części jej miała. Kamil też chyba wstał i patrzy się na nią i na mnie. Staliśmy tak kilka minut. - Ale jak to możliwe. ? - zapytał Kamil. - Nie mam pojęcia. My... jesteśmy bliźniaczkami - powiedziałam zaskoczona. Nigdy nie miałam siostry. Zawsze chciałam mieć siostrę która mnie wysłucha, będę mogła się jej zwierzać i po prostu wygadać. Nigdy nie miałam tej przyjemności. Teraz tylko pozostawało pytanie czyi rodzice są naszymi rodzicami. Nie mogłam teraz racjonalnie myśleć. - Masz tu mój numer telefonu - podałam Ewie karteczkę - zadzwoń do mnie jutro . Teraz nie jestem w stanie rozmawiać z wami. Chwyciłam Kamila za rękę i wyszłam. Całą drogę do momenci milczeliśmy, ale tego mi było trzeba. Musiałam sobie to wszystko poukładać. W końcu dzisiaj po 18 latach dowiedziałam się że mam siostrę.