Rozdział 39

W poprzednim rozdziale:
Usiadłam na schodku przed drzwiami i czekałam. Nie wiem na co. Przecież Kamil pewnie jest już w środku i przygotowuje się do koncertu. Boże, dlaczego na drodze musiały być te cholerne korki? Gdyby nie one na pewno zdążyłabym na czas.
Nagle zobaczyłam , że podjeżdża auto. Zatrzymało się, a z niego wyszedł nie kto inny jak Kamil.

Serce stanęło mi w gardle. Co ja mam robić? Przytulić go? Nie. Nie po tym co mu zrobiłam. Może chociaż się przywitać? To chyba dobry pomysł.
- Cześć Kamil- powiedziałam.
- Cześć- odpowiedział sucho. Chyba był na mnie obrażony. W sumie to  nie dziwię mu się. Sama byłabym na siebie obrażona. W końcu ja go... zdradziłam ? Nie. Nie zdradziłam go . Nic pomiędzy mną a Markiem nie było oprócz kilku pocałunków. Ale i tak mam wyrzuty sumienia. Muszę odkazić usta. Bo nie wiadomo co on nimi robił jak mnie zdradzał z tą ździrą. Boże. Przyszłam tu, aby porozmawiać z Kamile, a moją głowę zaprząta Marek . Co się ze mną dzieje? Moje wymioty przeszły po tym jak Marek wyszedł z domu. Może to na jego widok wymiotowałam? W sumie to by wiele wyjaśniało. Moje ciało wiedziało co zrobił, ale umysł nie.
- Kamil musimy porozmawiać- w końcu zebrałam się na odwagę, żeby coś powiedzieć. Dlaczego ja się tak cholernie boję? Przecież to jest Kamil. Obrażony Kamil, ale ma swoje powody.
- Nie wiem czy mamy o czym- rzucił oschle.
- Owszem mamy. - powiedziałam . Dusiłam w sobie emocje, aby zaraz nie wybuchnąć płaczem . Nie chciałam go niepokoić przed koncertem moim ryczeniem.
- Skoro tak sądzisz to bądź po koncercie w hotelu na ul. Pomorskiej.  Tam na spokojnie porozmawiamy- ucieszyłam się, że on w ogóle chce ze mną rozmawiać. Ja na pewno nie chciałabym rozmawiać z kimś kto zrobić coś takiego jak ja. Przecież on pewnie teraz myśli, że byłam z nim tylko dlatego, że jest sławny. Boże co ja zrobiłam? Moje wyrzuty sumienia mnie już męczą. Jestem tym wszystkim zmęczona.
- Dobrze. Będę na pewno .
- Wejdziesz, czy będziesz tu tak stać? -zapytał otwierając drzwi.
Bez słowa weszłam do klubu. Mimo, że miał on dziwną nazwę, która według mnie nie przyciąga klientów to w środku było na prawdę przytulnie.
/Widok ze sceny/


Szybko poszliśmy do garderoby, gdzie była reszta zespołu.
- Cześć wszystkim - powiedziałam z entuzjazmem. Wszystkie moje zmartwienia się rozmyły. Jak ręką odjął . - Cześć- odpowiedzieli chórkiem co wydało się śmieszne.
Kamil razem z chłopakami gdzieś poszli. Ja z Kornelą zostaliśmy.
- I jak tam było w Hiszpanii?- zapytała.
- Było cudownie- zaczęłam jej opowiadać wszystko po kolei pomijając jeden szczegół, o którym nie musiała wiedzieć. Powiedziałam jej też o upadku, przez który straciłam pamięć
- Ale jak to ? Ale teraz już wszystko pamiętasz, prawda?
- Tak. Teraz pamiętam . Przypomniałam sobie wszystko dzisiaj. Ale przez ostatnie kilka dni nic nie pamiętałam. Zrobiłam coś czego teraz strasznie żałuję. - poczułam jak po moim policzku spływają łzy.
- Kasia nie płacz. Możesz mi o wszystkim powiedzieć.
Wzięłam głęboki wdech i zaczęłam jej opowiadać dalszą część historii.
- No i teraz on myśli sobie, że byłam z nim tylko dlatego, że jest sławny. Ale tak nie było. Ja go kocham i chcę z nim być. - rozpłakałam się na dobre.
- Oj nie płacz. Jak znam mojego brata na pewno zrozumie, ale musicie ze sobą porozmawiać i wszystko wytłumaczyć. A teraz nie płacz.
_______________________________________________________________________________

Jeśli będzie pod tym rozdziałem 10 komentarzy dodam dzisiaj kolejny. <3